Het hertje van de Dam

Achteraf kkopt van wat ik zei een klein gedeelte
slechts. Mijn hart doet het nog. Twee kamers
meestal een regelmatige pols. Ziektebeelden –
aandoeningen uitsluiten heeft me dat geleerd.
Hotel OLVG. Ik heb gelogen tot ver na onze eerste
keer. Opgebiecht, voor het eerst. Ontmaagding
van al het vlies waar ik overheen of tegen blies.
Nu hier, nog geen jaar later, op een bureau
van deur en kast, weet ik wat aan jou
mij het meeste heeft gekrast: ikzelf.

Gooide ik m’n glazen in, liep ik een lichte
hersenschudding op, brak ik mijn bril
viel alles onder de garantie. En zie: de Z
in mijn nek. Ik ging op mijn plaat
en jij raakte maar niet uit opgeraakt.
Oprispingen als ‘het is beter dat ik je laat’
kreeg terecht de stempel ‘het is “ik ben bang”
wat je daar zegt!’ Dus nu, geheel verdiend en zo
waar als ik mij maken kan, bedank ik haar
die nooit tussen ons beiden kwam.
Rest me te zwijgen: je kunt ’t beste krijgen.

Back to Top