Sigur Rós @ AFAS Live

Bespreking recensies OOR (4/5) vs. Het Parool (3/5)

’t Was de elfde keer dat ik mijn IJslandse helden live zag, dus ik heb best wel een beetje recht van spreken. Erg gekleurd natuurlijk, maar het is niet voor niks Sigur Rós dat ik elf keer zag en niet Snikkelbek of 30 Second Mars Bars.

(SC)OOR!

Nooit heb ik (echt) iets met OOR. Ook ditmaal lijkt op iedere poging die Randy Timmers terecht(!) waagt dit absurd-fenomenale concert te beschrijven de formule ‘hoe lelijker het verwoorden, des te waanzinniger het faliekant mislukt omschrevene’ van toepassing. Dat is oké, zolang je het maar weet.
Timmers verdient overigens alleen al voor zijn positieve inzet een groot compliment. Een in tegenstelling tot de woordendrab waarin hij algauw verzandt en wegzakt heldere inleiding en geen gezanik over het veranderen dat bij deze band nu juist al twintig jaar tot de consistente speerpunten behoort.

HET PAR-DON?!

Het Parool, ’t suffertje van binnen de ring, glijdt wel heel erg uit over de eigen onkunde, Hans van Lissum – ’t zal wel een leuke knul zijn verder – zet vrij lelijk in met het verwijt dat Sigur Rós een trucje toe zou passen. Hij slaagt erin zich openlijk af te vragen waarom de band voor deze tour terug is afgeslankt tot een trio. De waarom-vraag! En dat terwijl de muziek naar zijn zeggen altijd toch vooral leunde op strijkers, blazers en andere muzikanten.

KEN JE KLASSIEKEN…

Hans heeft het lef de plaat Kveikur (2013) een ‘stijlbreuk’ te noemen, wat vreemd is in het licht van zijn eerdere verbazing over de afgeslankte en dus veranderde bezetting. Ook (ik bid tot de taalgoden dat hij een d is vergeten) bestempelt hij het geluid van dat zevende studioalbum als ‘lui’. Heeft Van Lissum Von (1997) ooit beluisterd, vraag ik me af… er is geen plaat van ze integraal voor menigeen zo onmogelijk te beluisteren als het debuut.

LAAT MAAR, JOH

Ik ga me verder niet in ons Hans verdiepen (misschien is hij gewoon te jong, onprofessioneel of interesseloos om te weten dat de band tegenover een gering aantal zeer geslaagde herhalingen bij (haast) ieder optreden toch vooral altijd weer opnieuw verrast met onder veel meer de vorm, volgorde, techniek et cetera). Alleszins slaat hij naar mijn zin onterecht een veel te hoge toon aan.

TRUCJE? BEETJE… MAGIE? ZÉKER!

Ja, Jónsi laat graag zijn bijna bovenmenselijk lang aan kunnen houden van een bizar hoge zangnoot horen! Maar die keer dat er in slow-motion een stel hoempapa-blazers over het podium trok, de keren dat (leden van) amiina van groot belang waren en zeker het ogenschijnlijk kleine Sigur Rós van afgelopen maandag dat in twee sets een geluid produceerde waar je eng van wordt en een lichtshow waar ik me nog van zit te overtuigen dat het een lichtshow en geen LSD-trip was, bewijzen toch vooral dat het maar goed is dat ik geen abonnement op Parool heb om de recensie uit te lezen en gegarandeerd alleen nog maar meer af te moeten zeiken.

HET WAS WEER GENIAAL

Goed, om positief te eindigen, want positief was het godnondeju sowieso!

Interview/recencie Het Gloren – Overvloed

OVERVLOED

Onlangs bracht Floris Schrama, als artiest onder de naam Het Gloren (en voor zijn muzikanten/band voor tijdens de optredens en de opname van de plaat de toevoeging De Serviërs koos), Overvloed uit.

MAGISTRAAL

De plaat is magistraal. Dat zeg ik niet omdat ik van Floris houd als mens. Dat doe ik namelijk. In mijn ogen is hij een voorbeeld van hoe mensen het liefste allemaal zouden zijn, zonder dat ik bang wordt dat het dan saai zou worden. Floris als mens is zacht, eerlijk, grappig, behulpzaam, dankbaar en een ontzettend mooie kerel. Maar dat ik zeg dat de plaat magistraal is, zeg ik omdat ik de plaat magistraal vind. Dat kan, echt.

IN ÉÉN ADEM MET…

Een mens kennen achter de muziek is mooi meegenomen, maar Overvloed is wat mij betreft zo in één adem te noemen met wat er recent verder op Nederlandstalig gebied uitkwam (ik vergelijk niet meer, al vond ik Het Gloren – Glorie 123 wel erg Spinvis): Spinvis met Trein Vuur Dageraad, Eefje de Visser met Nachtlicht en Lucky Fonz III met In Je Nakie. Ik vergeet vast een boel, maar het hoeft ook niet te overvloedig te worden.

DE PLAAT DAN

Daar wil ik kort over zijn, want die moet je gewoon luisteren. Floris zingt ‘zo prachtig over liefde, over de zon en over de zoute zee’. Maar hij zet hard in met opener Overvloed. Niet misselijk, tekstueel schuwt hij geen kots, geen bloed, geen stront, maar meteen is Moeder Aarde daar en die maakt veel schoon, goed en mooi. Dat kan Floris zo goed, die tegenstrijdigheid, die paradox, inzetten met een nummer waar je zowel door het volume als de tekst niet meteen weet of je de plaat wel wil luisteren – ik ben eerlijk -, met een mondharmonicasolo waar je je bijna aan ergert. Maar je laat het toch op staan, want het is godvergeten goed. De rest van de plaat ga ik niet nummer voor nummer aflopen. Laat me je plagen door te zeggen dat Volgt De Tijd meteen heel veel goed maakt en je oren alweer streelt zoals Floris dat ook kan. Hij stelt je gerust, maar verwart je ook. ‘Het is zonde om te wachten op de tijd’.
De rest is voor jullie om naar te luisteren.

FLORIS IN HET KLOOSTER

Ook erg mooi en ontroerend om dit te zien vind ik: dit!

INTERVIEW

Ik heb naast de grote eer Floris te mogen kennen, ook het genot gehad hem te mogen interviewen. Ik heb niet geëdit, want dat vind ik voor mensen zonder moraal.

1. Je plaat heet Overvloed, in zekere zin wordt het vaak gezien als zonde om in overvloed te leven. Hoe vind jij dat de teksten en de plaat als geheel zich verhouden tot het fenomeen overvloed?

We leven roekeloos, vinden verworvenheden, gemakken vanzelfsprekend die eigenlijk best absurd zijn. Die we onszelf hebben goedgepraat. Een woord als vooruitgang staat mij steeds minder aan. Er is een natuurlijke snelheid van leven die we lijken te negeren. Tegelijkertijd rommel ik met de gedachten dat ook mensen de natuur zijn en dat het niet per se erg of slecht is dat dingen verdwijnen of veranderen. Dingen gaan zoals ze gaan.

2. De tijd is een heel belangrijk thema in je nummers. Heb je lang nagedacht of onderzoek gedaan naar wat voor jou tijd betekent? En zo ja, wat betekent tijd voor jou nu echt?

Ja de tijd. De dood. Het leven. Wanneer ben je jong, wanneer ben je oud. Is het eigenlijk erg om dood te gaan. Daar loop ik ook wat mee te rommelen. Je zou kunnen zeggen dat mijn uitkomst is dat het mooi is hoe de natuur in elkaar zit en dat we ons daar veel meer in zouden moeten berusten. Of dat in ieder geval ik mij daar veel meer in zou willen kunnen berusten. Neem bijvoorbeeld laten we zeggen een bloem; hij komt op, bloeit, verwelkt. Vervolgens komt er weer een nieuwe bloem op. Dat is naar mijn idee volmaakte schoonheid.

3. Als je vindt dat je engagement in je plaat hebt gestoken, hoe zou je die dan naar binnen (dus jezelf, de mensen) en naar buiten (de wereld, de aarde) toe omschrijven?

Engagement. Poeh! In dit album zit wel een boodschap verstopt, ja, die ik graag wil uitdragen. Vaak ogenschijnlijk lichtvoetig, soms een beetje bozig. Ik wil eigenlijk de schoonheid van hoe alles al in elkaar zit laten zien. Zie ook eigenlijk mijn bovenstaande antwoorden.  

4. Wil je met Overvloed iets zeggen wat je met Glorie 123 (nog) niet zei?

In Overvloed heb ik meer grip om mijn teksten. Glorie 123 was (nog) abstracter, wat ik ook mooi vind, maar soms wist ik zelf ook niet echt wat ik bedoelde. Glorie 123 was meer een gevoelsmatig album qua teksten, nu heb ik daar meer grip op. Overigens vind ik een zekere abstractie fijn om mee te werken. Niets is zwart/wit in mijn ogen, alles is perceptie. Ik vind het mooi om ruimte voor interpretatie over te laten. Overigens is het thema van ‘berusting’ ook al wel in Glorie 123 aanwezig.

5. Je hebt heel veel nevengebeuren om je plaat heen zitten. De livevideo, de clip(s?), je release zal een festivalletje zijn, is dit omdat het voelt dat je er meer mee wil en/of kan doen dan alleen de muziek voor zichzelf laten spreken?

Ja. Ik weet dat ik voor de rest van mijn leven liedjes zal blijven maken. ik heb dit al vanaf toen ik heel klein was. Het lijkt me mooi om om de zoveel tijd een album uit te blijven geven. Met dat in mijn achterhoofd en het feit dat ik al van mijn creaties leef, wilde ik muziek en het maken van liedjes in het bijzonder, meer in mijn leven betrekken. Er meer voor uitkomen, etaleren. Dat deed ik voorheen niet. Met dit album probeer ik dat op mijn eigen manier wel te doen.

6. Hoe heeft je grafisch ontwerper-zijn bijgedragen aan het proces, het ontstaan, de uitvoering en het resultaat van de plaat?

Wat ik probeer, en wat ik heel mooi vind om te doen, is dat alles wat ik maak in dit project, of het nu een filmpje is, een poster, de hoes, de liedjes of straks de aankleding van de zaal, de beleving, hetzelfde verhaal vertelt. Of op mijn manier dan.

7. Waarop ben je het meest trots?

Uhmmm poeh! Dat weet ik nog niet. Ik vind het moeilijk om de liedjes zelf nog te beluisteren. het meest trots.. Nou, ik ben op zich trots dat ik dit nu eens op deze manier doe. Het was/is een grote stap om mezelf zo in de schijnwerper te zetten, dat heb ik nog nooit gedaan.

<3

http://www.florisschrama.nl/hetgloren/
https://open.spotify.com/album/3MWs3lGCEzPRJleG2SNveW
https://hetgloren.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/hetgloren/
https://www.instagram.com/hetgloren/

Back to Top