Bed voor Berry

Als bedden iets hadden om over te praten, te delen
met de mensen of elkaar dan zou wat hier volgt
niet gelogen zijn, berusten op volkomen waar.

Gebeurt dat niet, dan nog is het verhaal dat komt
de moeite waard om mee te delen. Als in: aan jou.

Niemand reserveert een tafel voor twee en beantwoordt
de vraag ‘u bent alleen?’ met ‘ik deel alles, mijn bed
en diners met een verhaal, niet alleen dus nee’.

In een wirwar van herkenning, teruggevallen engelen
rook en dronk, een schokkend, onverstaanbaar vragen
naar het onverklaarbare waarom, kwam een beeld voorbij
dat zich vast heeft geklampt: zweten, doorweekt als een otter.

Oplossing? Een tweede nest. Van zeiknat naar droog naar negen
uur aanwezig op het werk. Dan in omgekeerde volgorde
hetzelfde ritueel. Menopauze, jaar of zes.

Daar nu uit. Al komt na regen vaak meer regen, is windtegen weliswaar
aan welke kant je op wilt onderhevig, geregeld is het bekant
een mensenleven lang een mens doorlopend vaker niet dan wel gegund.

Dus nu ligt op ons matras een vrouw die laatst zo optimistisch was.

Zoals valium gegeven nu even en alles wat kalmeert gezegd is
en herhaald, beloftes gemaakt, zo kan een hoopje van het wenen
bevend lichaam en verdriet gedegen rekenen op ons.

Onzin als de tijd en zijn helen dat wat we willen en weten komt
met geduld – dat mag zich laten hekelen.

Niet graag verkoopt wie zijn leven hoopt te beteren een centje leugen
in de hoop op hoop. Beter loopt wie zoveel zeker weet dat het eng is
te beleven met dat hij voorspellen kan niet naast zijn schoenen weg.

Tot in een wirwar van klaarte, geleerd van zijn fouten, hij
die dat niet in het volste vertrouwen doet uitspreken kan
‘het komt oprecht, écht goed!’

Back to Top