Uit je vel

‘Niet te verzoenen is het leven.
Ten einde is dit wellicht nog ’t meest:’

Het is heel secuur met seconden omgaan in een wereld waar een groep van zestig meer zijn geworden dan een doodgewone minuut. Het is de limiet, de max. Voor velen ver voorbij acceptabel en voor nog weer een groot aantal verreweg te lang. Aandacht vervliegt, stijgt op, verdampt, zakt met de moed mee in de schoenen, door de grond, vlucht, schuilt, vervreemdt van al wat het eens was en raakt geheel existentieel aan wat het eens zelf was, maar met een gracht, een kloof ertussen. Niet te overbruggen.

Echter, wees niet bang! Zolang as tot as vergaan zal en stof onherroepelijk stof zal blijven worden, is er tussen elk geluid precies de juiste stilte. Slaat de klok je erdoorheen. Neemt de zon je mee. Legt de maan je aan de oceanen uit. Leert wat levenloos is hoe je blijven kan.

Tijd is het construct dat lijkt te zijn ontstaan ter obstructie van waar voorheen tot ver voorbij oneindig meer van was: leegte. Tijd, tot erin gemeten, het geweten werd, voor het overwoekerde als maatstaf, machtsmiddel voor en leidde tot straf. Tijd is de weg kwijt. Bloem schreef over het niet te verzoenen leven. Stelde: dit is ten einde wellicht nog ’t meest

‘Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten luid geweest’

Het is een wonder dat wonderen nog steeds bestaan. Niks wordt je opgedragen, rechten en plichten schieten aan hun doel voorbij. En als het gewoon kon stoppen, maar dat kan het niet. Of wanneer het langer duren mag en altijd, plagerig, halt houdt.

Neem een glas, snaren, zang, vel. Doe niets. Blijf jong en warm. Oud komt vanzelf en koud volgt automatisch.

Zonden

Vier mensen aan een eettafel. De ouders net uitgekibbeld
over wie van de twee nu juist de alcoholist is. Mijn anker:
jij. De onheilige zoon: ikzelf. Net verteld van vroeger
zonder veel verbazing, stuiten op ongeloof of steun.

Gewoon te horen krijgen dat zij ‘altijd al wist
dat het een pedo was’. Hij die jou nadoet – een hand
op de mijne. Zwijgen tot het wel weer goed geweest is.
Tijd voor het toetje. Als heimwee naar tijden bestonden

zou ik hem opnieuw willen horen verzuchten dat ik, aléén ik
zijn zoon kan zijn na de St. Pietersbasiliek uitgetrapt te zijn
na het roepen van PORCO DIO daar waar het het mooiste galmde.

Een Swastika maken in Tate Modern omdat de Japanse kunstenaar
De Zon gemaakt heeft met een halve bal van licht, het plafond
een spiegel. Eruit worden gemaand, ‘for son, we’re not political.’

Ik ben niet politiek. Ik ben een freak voor muziek en dat erfde ik
van hem, mijn vader die vroeg: wat wil je liever: The Beatles

of als je me een goede reden geeft een andere elpee. Hoe ik nee
zei tegen The Beatles met als reden: de radio draait ze al

de hele dag. Of Wish You Were Here van Pink Floyd alsjeblieft op mag.

Ik ben vijf, hij zo trots als een aap. De vraag: wie heeft waar verzaakt?

Back to Top